AFSCHEID VAN EEN DUIZENDPOOT

AFSCHEID VAN EEN DUIZENDPOOT

Geplaatst op 28 december 2017

“Het is een beetje een vreemde dag”, zegt Karin Vangangelt. Op haar bureau staat een grote bos bloemen, de afwezigheidsmelding moet nog worden ingesteld. Het is donderdag 7 december. Vandaag is haar laatste werkdag als communicatiemedewerker van het Informatiecentrum. “Het waren vijf bijzondere jaren, met bijzondere verhalen.” Van een verrassingsbezoek van een Russische consul tot de vraag of een konijn ook de A2-tunnel in mag.

De breiclub en CNN

Toen Karin vijf jaar geleden bij het Informatiecentrum begon, was het A2-project net gestart. “Ik werkte nauw samen met mijn collega Olga van Oploo. Elke dag was anders. We beantwoordden veel vragen van mensen en leidden elke dag gemiddeld drie groepen rond. Scholen, de breiclub, een bedrijfsuitje. Maar ook ministeries, mensen uit Antwerpen en Bangladesh, en CNN zijn hier geweest.” Door de jaren heen heeft Karin wel het een en ander zien veranderen. “In het begin waren sommige mensen sceptisch en klaagden over de werkzaamheden. Nu zijn ze vooral trots en vinden ze het een geweldig project. Doordat we heel duidelijk gecommuniceerd hebben over alle stappen, zie ik dat er veel goodwill gekweekt is bij de omwonenden.”

Russisch bezoek

Karin was ook geregeld bij evenementen rondom de A2 aanwezig. “Er zijn heel wat mijlpalen geweest. Vooral de opening van de tunnel op 16 december 2016 was natuurlijk heel speciaal. Ik woon zelf in het westen van Maastricht en stond altijd in de file naar het Informatiecentrum. Nu rij ik elke keer door de tunnel, een genot.” Tijdens Boomplantdag stond Karin met Olga op een basisschool bij de informatiestand van Projectbureau A2 Maastricht. “Ineens kregen we te horen dat een Russische consul met zijn gevolg een presentatie wilde. Dan moet je snel kunnen schakelen. We hebben toen twee tafels bij elkaar geschoven, maquette en brochures erop gelegd en ter plekke de voorlichting gegeven. Dat zijn speciale momenten.”

Met konijn en vogel de tunnel in

Welke vragen van bezoekers blijven Karin altijd bij? “De vraag of je met de fiets door de tunnel kan”, zegt ze meteen. "En een jongetje van acht jaar vroeg of hij tijdens de Dag van de Bouw, toen mensen nog door de tunnel konden lopen, zijn konijn en vogel mocht meenemen.” Het bezoek van drie oudere heren zal Karin ook niet snel vergeten. “Ze hadden een dagje uit en duidelijk al een slokje te veel op toen ze hier aankwamen. Achteraf waren ze razend enthousiast en kregen we vlaai en bonbons van ze. Maar ik vraag me af hoeveel ze daadwerkelijk van de rondleiding hebben meegekregen.” Karin grossiert in de mooie herinneringen. “Op een snikhete zomerdag kwam hier een groep in korte broeken en op slippers. Om het bouwterrein op te mogen, moet je een lange broek aan. Een van de bezoekers is toen snel naar huis gegaan en kwam terug met een zak vol broeken voor iedereen. Je had die berg kleren hier in het Informatiecentrum moeten zien liggen, een geweldig gezicht.”

Afscheid

Nu is de laatste dag aangebroken. Wat gaat Karin het meeste missen? “Het klinkt misschien heel cliché, maar eigenlijk alles. De sfeer is hier heel gemoedelijk, echt een warm bad. Iedereen is collegiaal en niets is te veel.” Ter voorbereiding op de voorlichtingen en rondleidingen moest Karin zich flink verdiepen in de bouwwereld. Als voormalig menuconsulente bij MUMC+ was dit even wennen. “Dat ga ik niet missen”, lacht ze. “Al dat leeswerk. Als het heel erg druk was, moest je dat veelal tussendoor doen, want je wilt wel up to date zijn. Die kennis moest ik me eigen maken, maar daar groei je ook in. Ik heb er veel van geleerd over wat er allemaal bij komt kijken. Het meest heb ik me nog verbaasd over het halen van de deadline. Bij een verbouwing van een badkamer gaat er altijd iets mis, de oplevering is vaak later dan gepland. Maar bij zo’n enorm project precies op 16 december klaar zijn: ik vind het ongelooflijk.”

Dan wordt de afwezigheidsmelding ingesteld, de bloemen gaan mee naar huis. Samen met de bijzondere verhalen.